Σε καιρούς αρχαίους, σε μια γη όπου το φως και το σκοτάδι πολεμούσαν για την κυριαρχία τους, υπήρξε ένας άνδρας που δεν ήταν απλώς πολεμιστής, αλλά ζωντανή σκιά. Τον έλεγαν Noxveil — το όνομα του σημαίνει «Πέπλο της Νύχτας», και το έφερε με τιμή και φόβο.
Λίγοι γνώριζαν την αληθινή του καταγωγή. Λέγεται πως γεννήθηκε σε μια νύχτα όπου η σελήνη κρύφτηκε πίσω από πυκνά σύννεφα, και από τη γέννησή του το σκοτάδι έγινε σύμμαχος και φύλακάς του. Η ματιά του ήταν σαν δυο μικρές λάμψεις μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, ικανός να βλέπει εκεί όπου οι άλλοι τυφλώνονταν.
Noxveil δεν ήταν απλώς ένας σιωπηλός δολοφόνος ή πολεμιστής· ήταν θρύλος, μυστήριο που περιπλανιόταν μέσα στις σκιές. Κινείτο αθόρυβα, με τη χάρη ενός φαντάσματος, εμφανιζόταν και εξαφανιζόταν χωρίς να αφήσει ίχνη. Ο εχθρός δεν τον έβλεπε ποτέ να πλησιάζει — ένιωθε μόνο το κρύο που άφηνε πίσω του και τη σιγή πριν την καταιγίδα.
Οι ιστορίες λένε πως έμαθε τα μυστικά της νύχτας από μια αρχαία τάξη ιερέων που λάτρευαν τη Νύχτα ως θεότητα, και του χάρισαν το πέπλο που τον προστάτευε από τα βλέμματα και τις επιθέσεις. Αυτό το πέπλο δεν ήταν απλώς ύφασμα — ήταν η ίδια η ουσία του σκοταδιού, που του επέτρεπε να γίνεται αόρατος και να διαπερνά τους εχθρούς σαν ψίθυρος.
Καθώς περνούσαν τα χρόνια, ο Noxveil έγινε σύμβολο φόβου και ελπίδας. Για τους φίλους του, ήταν ο προστάτης που έσβηνε το σκοτάδι και κρατούσε τις ψυχές τους ασφαλείς. Για τους εχθρούς του, ήταν η καταδίκη που έρχονταν όταν πίστευαν ότι είναι ασφαλείς.
Ο θρύλος του Noxveil ζει ακόμα, σαν ένας ψίθυρος στα σκοτεινά δάση και στις σκιές των μεγάλων πόλεων — το πέπλο που καλύπτει τη νύχτα και τον τρόμο που φέρνει μαζί του.
